MEHDI

وخدا گمشده ای داشت

هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند هست

و خدا کسی که احساسش کند را نداشت

حرف هایی است برای نگفتن

حرف هایی که هرگز سر به ابتذال گفتن فرود نمی آورند

........وخدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت

........و خدا تنها بود

هر کسی گمشده ای دارد

آری

وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر رفت من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم

وقتی که او تمام کرد من شروع کردم

وقتی که او تمام شد من آغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن

مثل تنها زندگی کردن......

مثل تنها مردن......

مرا اینگونه باور کن

کمی تنها کمی بی کس

کمی از یادها رفته.....

خدا هم ترک ما کرده خدا دیگر کجا رفته؟!!

نمیدانم مرا آیا گناهی هست..؟

که شاید هم به جرم آن غریبی و جدایی هست...

سلام

بالاخره بعد از یه مدت طولانی برگشتم

از همه شمایی که تو این مدت وبلاگمو تنها نذاشتید ممنونم

حرفی ندارم بزنم

امیدوارم بازم بیاید پیشم

وقتی دستام خالی باشه وقتی باشم عاشق تو

غیر دل چیزی ندارم که بدونم لایق تو

دلم و از مال دنیا به تو هدیه داده بودم

با تموم بی پناهیم به تو تکیه داده بودم

هر بلایی سرم اومد همه زجری که کشیدم

همه رو به جون خریدم ولی از تو نبریدم

هرجا بودم با تو بودم هرجا رفتم تو رو دیدم

تو سبک شدن تو رویا همه جا به تو رسیدم

اگه احساسم و کشتی اگه از یاد منو بردی

اگه رفتی بی تفاوت به غریبی سر سپردی

بدون اینو که دل من شده جادو به طلسمت

یکی هست اینور دنیا که تو یادش مونده اسمت

 Mehdi

من همونم که همیشه غم و غصم بیشماره

اونیکه تنهاترینه حتی سایه هم نداره

این منم که خوبیارو کسی هرگز نشناخته

اونکه در راه رفاقت همه هستیشو باخته

هر رفیقه راهی با من دو سه روزی همسفر بود

انتهای هر رفاقت واسه من چه زود گذر بود

هر کی با زمزمه عشق دو سه روزی عاشقم شد

عشق اون باعث زجره همه دقایقم شد

اونکه عاشق بود و عمری از جدا شدن میترسید

همه هراس و ترسش به دروغش نمی ارزید

چه اثر از این صداقت چه ثمر از این نجابت

وقتی قد سر سوزن به وفا نکردیم عادت

ای ستاره ها که از جهان دور

چشمتان به چشم بی فروغ ماست

نامی از زمین و از بشر شنیده اید

گوشتان اگر به ناله من آشناست

از سفینه ای که می رود به سوی ماه

از مسافری که میرسد ز گرد را ه

از زمین فتنه گر حذر کنید

پای این بشر اگر به آسمان رسد

روزگارتان چو روزگار ما سیاست

ای ستاره ای که پیش دیده منی

باورت نمیشود که در زمین هرکجا به هر که میرسی

خنجری میان پشت خود نهفته است

پشت هر شکوفه تبسمی خار جانگزای حیله ای شکفته است

آنکه با تو میزند صلای مهر جز به فکر غارت دل تو نیست

گر چراغ روشنی به راه تست چشم گرگ جاودان گرسنه ای است

ای ستاره ما سلام مان بهانه است

عشقمان دروغ جاودانه است

در زمین زبان حق بریده اند

حق زبان تازیانه است

وانکه با تو صادقانه درد دل کند

های های گریه شبانه است

ای ستاره باورت نمی شود درمیان باغ بی ترانه زمین لاله های سرخ دوستی فسرده است

غنچه های نورس امید لب به خنده وانکرده مرده است

پرچم بلند سرو راستی سر به خاک غم سپرده است

ای ستاره ای ستاره غریب از بشر مگوی و از زمین مپرس

زیر نعره گلوله های آتشین از صفای گونه های آتشین مپرس

زیر سیلی شکنجه های دردناک از زوال چهره های نازنین مپرس

پیش چشم کودکان بی پناه از نگاه مادران شرمگین مپرس

در جهنمی که از جهان جداست

در جهنمی که پیش دیده خداست

از لهیب کوره ها و کوه نعش ها

از غریو زنده ها میان شعله ها بیش از این مپرس بیش از این مپرس

ای ستاره ای ستاره غریب ما اگر ز خاطر خدا نرفته ایم

پس چرا به داد ما نمیرسد

ما صدای گریه مان به آسمان رسید

از خدا چرا صدا نمی رسد

چه می‌خواهی‌ تو از جانم؟!

مرا بی ‌آنکه خود خواهم اسیر زندگی ‌کردی

خداوندا!

اگر روزی ‌ز عرش خود به زیر آیی

لباس فقر پوشی

غرورت را برای ‌تکه نانی

‌به زیر پای‌ نامردان بیاندازی‌

و شب آهسته و خسته

تهی‌ دست و زبان بسته

به سوی ‌خانه باز آیی

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

می‌گویی؟!

خداوندا!

اگر در روز گرما خیز تابستان

تنت بر سایه‌ی ‌دیوار بگشایی

لبت بر کاسه‌ی‌ مسی‌ قیر اندود بگذاری

و قدری آن طرفتر

عمارت‌های ‌مرمرین بینی‌

و اعصابت برای‌ سکه‌ای‌ این‌سو و آن‌سو در روان باشد

زمین و آسمان را کفر می‌گویی

نمی‌گویی؟!

خداوندا!

اگر روزی‌ بشر گردی‌

ز حال بندگانت با خبر گردی‌

پشیمان می‌شوی‌ از قصه خلقت از این بودن، از این بدعت

خداوندا تو مسئولی

خداوندا تو می‌دانی‌ که انسان بودن و ماندن

در این دنیا چه دشوار است

چه رنجی ‌می‌کشد آنکس که انسان است و از احساس سرشار است.

چنان خرسند که پندارند آزادش ...

نميگويم فراموشش مکن ...

گاهي بياد آور ...

اسيري را که ميداني نخواهي رفت از يادش

آخر ای دوست نخواهی پرسید

که دل از دوری رویت چه کشید؟

سوخت در آتش و خاکستر شد

وعده های تو به دادش نرسید

داغ ماتم شد و بر سینه نشست

اشک حسرت شد و بر خاک چکید!!!!!

سیه چشمی به کار عشق استاد

به من درس محبت یاد می داد

مرا از یاد برد آخر، ولی من!!!

به جز او عالمی را بردم از یاد

مسيحاي جوانمرد من ! اي ترساي پير پيرهن چركين

سلامم را تو پاسخ گوي، در بگشاي

منم من، ميهمان هر شبت، لولي وش مغموم
منم من، سنگ تيپاخورده ي رنجور
منم، دشنام پس آفرينش، نغمه‌ي ناجور
نه از رومم، نه از زنگم، همان بيرنگ بيرنگم
بيا بگشاي در، بگشاي، دلتنگم

من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را كنار جام بگذارم

خدایا ...

من اگر بدی کنم تو را بندگان خوب بسیار است ولی

خبری از دل پردرد گل یاس نداشت  باید اینگونه نوشت:

"هر گلي هم باشي چه گل پیچک و یاس زندگی اجبار يست."

((اول اردیبهشت سالروز درگذشت سهراب سپهری را گرامی میداریم))

گرچه ای دوست غرور دلت احساس مرا درک نکرد

آفرین بر غم عشقت که مرا ترک نکرد

من به شکرانه ی آن دوست شدم مرغ سحرگاه
که در این حال بگریم و در این حال بخوانم
"من همانم که از آنم..."

ریشه ام از هوشیاری خورده آب: من کجا خاک فراموشی کجا؟

دور بود از سبزه زار رنگ ها  زورق بستر فراز موج خواب.

پرتویی آیینه را لبریز کرد: طرح من آلوده شد با آفتاب.

اندهی خم شد فراز شط نور: چشم من در آب می بیند مرا.

سایه ترسی به ره لغزید و رفت. جویباری خواب می بیند مرا.

در نسیم لغزشی رفتم به راه  راه نقش پای من از یاد برد.

سرگذشت من به لب ها ره نیافت: ریگ باد آورده ای را باد برد!